22 lipca
Budząc się, Lauren uświadomiła sobie, że tylko miesiąc
dzieli ją od opuszczenia ukochanego Los Angeles, rodziców i ogromnego domu w
Hollywood, lecz od razu ocknęła się i przypomniała sobie, że najwyższy czas
zrobić zakupy przed wyjazdem. Otworzyła swoją garderobę i szybko zdecydowała
się na strój jaki dziś założy – dżinsowe szorty z wysokim stanem oraz biały
crop top, oczywiście marki Brandy
Melville, do tego niskie białe Converse’y. Podeszła do swojej toaletki i nałożyła
podkład Diorskin Nude koloru Light Beige, nad oczami namalowała grubą
kreskę eyeliner’em, a na usta nałożyła szminkę Mac Hang-up. Zanim wyszła skropiła swoje ciało zapachem Marc’a Jacobs’a Daisy Dream. Wzięła samochód i udała się do Starbucks’a, już wcześniej zamawiając Raspberry Blended Juice Drink. Już przy
wejściu powitało ją chłodne powietrze kawiarni. Przy kasie znów dziewczyna,
którą tak dobrze znała. Długie blond włosy, zawsze związane w opadający na
ramiona kucyk, szminka, która sporadycznie zmieniała swój kolor, grubo
wymalowane tuszem rzęsy oraz jasny róż na policzkach. Całość oprawiona była w
165 centymetrów wzrostu. Jak zwykle miła i w dobrym humorze. Osiemnastolatka
nie mogła zrozumieć, że istnieją jeszcze ludzie, którzy w tym codziennym
pośpiechu znajdują czas na uśmiech. Odebrała zamówienie i udała się do Targetu. W radiu usłyszała swoją
ulubioną piosenkę I Love It When You Cry i
oczywiście zaczęła ją śpiewać na głos. Droga zajęła jej cały utwór. W markecie
oczywiście multum przyborów szkolnych. Zakupiła potrzebne rzeczy i wróciła do
domu. Równo o 3 po południu po całym piętrze rozległ się dźwięk piosenki Worth it. Lauren szybko podbiegła do
telefonu, bo wiedziała, że dzwoni najprzystojniejszy chłopak, jakiego zna - Adam Mitchell.
- No
cześć – odebrała tymi słowami – Co słychać?
- Hej
Laur, wciąż pracuję, ale mam świetne wieści.
-
Jeżeli są tak świetne, jak mówisz, to już nie mogę się doczekać, aż je
usłyszę.
- Za dwa tygodnie kończę tą
robotę i lecę Ci pomóc w przeprowadzce. Już kupiłem bilet na samolot.
- Naprawdę? Już nie mogę się
doczekać – odparła cała rozanielona. – Najwyższy czas, by znów się zobaczyć,
nie widzieliśmy się od Świąt Bożego Narodzenia!
- Tak, wiem, ale już za niecały
miesiąc zamieszkamy razem. Nie jestem pewien, czy polubisz mieszkanie z takim
kimś, jak ja. Haha – roześmiał się Adam.
- Nawet tak nie mów –
zdenerwowała się dziewczyna.
- Już się nie złość, bo to piekności
szkodzi. Dobra, szef mnie szuka, muszę kończyć. Pa kochana.
- Szkoda, cześć.
Nienawidziła tego momentu, gdy on musiał kończyć. Za każdym
razem czuła, jakby miała go już nigdy nie usłyszeć, lecz następnego dnia o tej
samej porze znów dzwonił telefon i znów na nowo zakochiwała się w jego męskim
głosie. Nie umiała się na niego gniewać.