poniedziałek, 10 sierpnia 2015

Wszystko, czego pragnę / All I want

22 lipca

Budząc się, Lauren uświadomiła sobie, że tylko miesiąc dzieli ją od opuszczenia ukochanego Los Angeles, rodziców i ogromnego domu w Hollywood, lecz od razu ocknęła się i przypomniała sobie, że najwyższy czas zrobić zakupy przed wyjazdem. Otworzyła swoją garderobę i szybko zdecydowała się na strój jaki dziś założy – dżinsowe szorty z wysokim stanem oraz biały crop top, oczywiście marki Brandy Melville, do tego niskie białe Converse’y.  Podeszła do swojej toaletki i nałożyła podkład Diorskin Nude koloru Light Beige, nad oczami namalowała grubą kreskę eyeliner’em, a na usta nałożyła szminkę Mac Hang-up. Zanim wyszła skropiła swoje ciało zapachem Marc’a Jacobs’a Daisy Dream. Wzięła samochód i udała się do Starbucks’a, już wcześniej zamawiając Raspberry Blended Juice Drink.  Już przy wejściu powitało ją chłodne powietrze kawiarni. Przy kasie znów dziewczyna, którą tak dobrze znała. Długie blond włosy, zawsze związane w opadający na ramiona kucyk, szminka, która sporadycznie zmieniała swój kolor, grubo wymalowane tuszem rzęsy oraz jasny róż na policzkach. Całość oprawiona była w 165 centymetrów wzrostu. Jak zwykle miła i w dobrym humorze. Osiemnastolatka nie mogła zrozumieć, że istnieją jeszcze ludzie, którzy w tym codziennym pośpiechu znajdują czas na uśmiech. Odebrała zamówienie i udała się do Targetu. W radiu usłyszała swoją ulubioną piosenkę I Love It When You Cry i oczywiście zaczęła ją śpiewać na głos. Droga zajęła jej cały utwór. W markecie oczywiście multum przyborów szkolnych. Zakupiła potrzebne rzeczy i wróciła do domu. Równo o 3 po południu po całym piętrze rozległ się dźwięk piosenki Worth it. Lauren szybko podbiegła do telefonu, bo wiedziała, że dzwoni najprzystojniejszy chłopak,  jakiego zna - Adam Mitchell.

            - No cześć – odebrała tymi słowami – Co słychać?

            - Hej Laur, wciąż pracuję, ale mam świetne wieści.

            - Jeżeli są tak świetne, jak mówisz, to już nie mogę się doczekać, aż je 
              usłyszę.

- Za dwa tygodnie kończę tą robotę i lecę Ci pomóc w przeprowadzce. Już kupiłem bilet na samolot.

- Naprawdę? Już nie mogę się doczekać – odparła cała rozanielona. – Najwyższy czas, by znów się zobaczyć, nie widzieliśmy się od Świąt Bożego Narodzenia!

- Tak, wiem, ale już za niecały miesiąc zamieszkamy razem. Nie jestem pewien, czy polubisz mieszkanie z takim kimś, jak ja. Haha – roześmiał się Adam.

- Nawet tak nie mów – zdenerwowała się dziewczyna.

- Już się nie złość, bo to piekności szkodzi. Dobra, szef mnie szuka, muszę kończyć. Pa kochana.

- Szkoda, cześć.

Nienawidziła tego momentu, gdy on musiał kończyć. Za każdym razem czuła, jakby miała go już nigdy nie usłyszeć, lecz następnego dnia o tej samej porze znów dzwonił telefon i znów na nowo zakochiwała się w jego męskim głosie. Nie umiała się na niego gniewać.


*dreamer*

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz